Er zijn gebeurtenissen in een mensenleven die niet “gebeuren”.
Die slaan in.
Die maken geen herinnering, maar een breuklijn.
Voor mij was dat 28 november 1991.
Ik was dertien.
Ik fietste naar school.
Gymles.
Niks bijzonders.
Tot ik uit de les werd geroepen.
Conrector.
Kantoor.
Mijn zus Miranda zat er al.
En toen die zin: “Jullie vader is overleden.”
Een zin die geen uitleg nodig heeft.
Een zin die alles stilzet.
En tegelijkertijd begon bij mij iets anders te bewegen: een mechanisme.
Niet voelen.
Afsluiten.
Doorgaan.
Mijn moeder deed hetzelfde.
Niet uit hardheid, maar uit overleving.
“Niet naar de kist kijken jongen, anders ga je huilen.”
En het bizarre is: zo’n zin klinkt misschien klein. Maar hij maakt een wereld.
Een wereld waarin huilen gevaarlijk voelt.
Een wereld waarin verdriet iets is dat je onder controle moet houden.
Mijn vader overleed op donderdag.
Vrijdag: avondwake.
Zaterdag: begrafenis.
Maandag: weer naar school.
En ergens tussen die dagen, heel precies, ging mijn hart dicht.
Niet een beetje.
Niet “even”.
Dicht, dicht.
Als je hart dichtgaat, gebeurt er iets dat veel mensen niet begrijpen.
Je wordt niet “sterk”.
Je wordt functioneel.
En functioneel lijkt op kracht, maar het is eigenlijk verdoving in een nette jas.
Bij mij kwam er iets voor in de plaats: boosheid.
Boosheid op God.
Boosheid op het universum.
Boosheid op het ziekenhuis, op de fout, op alles en iedereen.
En ook boosheid op de wereld zelf:
Hoe kan iedereen gewoon dóórleven, terwijl jouw wereld is gestopt?
Boosheid is vaak niet het probleem.
Boosheid is het deksel.
Het deksel op verdriet.
Het deksel op gemis.
Het deksel op liefde.
En wat gebeurt er met een mens als hij jarenlang met een deksel rondloopt?
Dan gaat hij andere dingen zoeken om iets te voelen.
Voor mij was dat:
Drank.
Drugs.
Criminaliteit.
Housefeestjes.
Verkeerde vrienden.
Alles wat hard genoeg binnenkomt om even niet te hoeven voelen wat er echt onder lag.
En dit is het deel dat ik je wil meegeven, niet als drama, maar als waarheid:
Het leven vraagt vroeg of laat altijd hetzelfde.
Dat je het toelaat.
Want zolang je hart dicht zit, kun je heel veel bereiken.
Je kunt studeren.
Je kunt carrière maken.
Je kunt een leasebak rijden.
Je kunt een driedelig pak dragen.
Je kunt Floris van Bommels aantrekken.
Je kunt zelfs een visitekaartje hebben dat zegt:
“kijk eens hoe goed ik het doe.”
Maar als je ziel niet mee mag doen, blijft alles leeg.
Je kunt dan succesvol zijn, maar niet vervuld.
Je kunt dan sterk lijken, maar niet vrij.
En misschien herken je dit op jouw manier.
Niet exact in hetzelfde verhaal, maar in dezelfde beweging:
- Iets in jou is ooit dichtgegaan.
- En sinds dat moment leef je vooral vanuit “ik moet”.
- Je houdt jezelf bij elkaar.
- Je bent competent.
- Je bent verantwoordelijk.
- Je bent loyaal.
En diep vanbinnen is er iets dat zacht fluistert:
“Hallo… ik ben er ook nog.”
Dat is je ziel.
Ze schreeuwt niet.
Dat laat ze aan het ego over.
Als je vandaag niets anders meeneemt uit deze mail, laat het dit zijn:
Onder jouw boosheid,
Onder jouw controle,
Onder jouw ‘ik red het wel’…
Woont iets wat je niet kapot krijgt.
Je ziel.
En ze wacht niet om je te straffen.
Ze wacht om je thuis te brengen.
Liefs, Erik
