Deze week was ik bij mijn teacher. We starten de sessie altijd door de ceremonie uit te nodigen: de krachtdieren, de spirits, de elders uit alle windrichtingen.
In het westen van het medicijn wiel zit de healer. Het emotionele lichaam.
Ik ga voelen wat mijn intentie is voor de sessie.
Dan ga ik voelen waar het in mij nog niet stroomt en mijn teacher helpt me daarbij.
Al duizenden keren is het bij mijn teacher de afgelopen 10 jaar gegaan over mijn overleden vader en overleden moeder. Letterlijk al duizenden keren.
Daar ging het in deze sessie weer over.
Over dood. Rouw. Verlies.
Een groot thema in mijn leven.
Rouw kan in alles zitten: het overlijden van een dierbare, het scheiden van je (ex) partner, het verliezen van je baan, het missen van een huisdier.
Ik heb de afgelopen paar jaar behoorlijk wat rouw meegemaakt.
Mijn lievelingsoom die overleed, mijn moeder, het verkopen van haar huis waar ik geboren ben en opgegroeid en waar ik keer op keer kon schuilen en wonen als ik weer eens een volgende relatie had verbroken.
De scheiding met Yvonne, het afstand moeten nemen van mijn huis en bed waarin ik sliep, de badkamer met bad en inloopdouche waar ik zo fijn naartoe kon lopen vanuit mijn slaapkamer.
Het keer op keer afscheid nemen van mensen uit mijn team, het volledig vernieuwen van mijn bedrijf en hierbij heel veel los laten van hoe ik eerder werkte en hoe ik het altijd deed.
Mijn kinderen niet alle 3 elke dag meer zien, maar in andere samenstellingen op andere momenten….
“Het is me nogal wat my dear Erik”, zei mijn teacher.
Ik voelde me trots, stevig en sterk toen ze dit allemaal opsomde.
Ze zei: “Je hebt dit allemaal helemaal kunnen holden, en daar mag je enorm trots op zijn, dat kan bijna niemand allemaal tegelijk en jij blijkbaar wel”
“En je hebt dat allemaal gedaan terwijl je ook nog eens opnieuw aan het bouwen was aan je appartement, bent blijven sporten en een nieuwe relatie bent aangegaan”
En toen overviel het me.
Wow… wat heb ik veel gedaan. Wat heb ik veel doorgemaakt.
Ik had voor dat besef nog onvoldoende, écht tijd gemaakt.
Dat stuk, dat herken ik uit mijn 13e levensjaar. Toen mijn vader overleed.
En mijn moeder mijn hart helemaal dicht zette. Om te kunnen overleven. Begrijpelijk wel, maar ook een overlevingsmechanisme dat erin sloop.
Ik begin te huilen. Tranen over mijn wangen.
Mijn teacher zei: “Als je de emotie erbij pakt, dan veranker jij daarmee jouw koers”. Want als je je emotie onvoldoende toelaat, dan gaat jouw koers “dicht”.
Ik voelde, leerde, ervaarde, in die sessie, voor de duizendste keer, dat als ik trouw blijf aan mijn eigen hartsbewustzijn, dat ik dan alles kan holden, dat ik in alle situaties die ik meemaak in mijn leven, mijn hart erbij mag blijven houden.
Anders geef ik mezelf weg.
In zeggenschap.
In bestaansrecht.
In alles.
Ik ging de verandering in mijn leven eren.
Ik ging de rouw eren.
En de effecten van de dood, scheiding en alles wat is gebeurd.
Mijn hart bleef open. En ging niet meer dicht.
Mijn advies: Eer de rouw in je leven.
Leef met een open hart en zeg tegen de rouw: ik hou van jou.
Ik schreef op in mijn boekje: “ik rouw van jou”
Liefs, Erik
